آشنایی با انواع اینکوترمز

در تجارت بین‌المللی، یکی از مهم‌ترین موضوعاتی که می‌تواند سرنوشت یک معامله را تعیین کند، شفاف بودن مسئولیت‌ها و هزینه‌ها است. وقتی یک شرکت کالایی را از کشوری به کشور دیگر ارسال می‌کند، پرسش‌های مهمی مطرح می‌شود: چه کسی هزینه حمل را پرداخت می‌کند؟ چه کسی مسئول بیمه است؟ اگر در مسیر حمل آسیبی به کالا وارد شود، چه کسی پاسخگو خواهد بود؟ پاسخ همه این پرسش‌ها در مجموعه‌ای از قوانین به نام اینکوترمز (Incoterms) مشخص شده است.

اینکوترمز مجموعه‌ای از قواعد استاندارد بین‌المللی است که توسط اتاق بازرگانی بین‌المللی (ICC) تدوین شده و برای مشخص کردن مسئولیت‌های فروشنده و خریدار در حمل‌ونقل کالا در تجارت جهانی استفاده می‌شود. این قواعد تعیین می‌کنند در هر مرحله از مسیر حمل، چه کسی مسئول هزینه حمل، بیمه، تشریفات گمرکی و ریسک آسیب یا از دست رفتن کالا است. به همین دلیل، اینکوترمز به‌عنوان زبان مشترک میان فروشندگان، خریداران و شرکت‌های حمل‌ونقل در سراسر جهان شناخته می‌شود.

استفاده درست از این قوانین می‌تواند از بسیاری از اختلافات تجاری جلوگیری کند. اگر اینکوترمز در قرارداد به‌درستی مشخص نشده باشد، ممکن است هزینه‌های پیش‌بینی‌نشده، تأخیر در تحویل کالا یا حتی مشکلات حقوقی ایجاد شود. به همین دلیل، صادرکنندگان و واردکنندگان حرفه‌ای همیشه پیش از عقد قرارداد، شرایط اینکوترمز را با دقت بررسی می‌کنند.

در این مقاله تلاش کرده‌ایم راهنمایی جامع و کاربردی درباره اینکوترمز ارائه دهیم؛ از معرفی و تاریخچه آن گرفته تا بررسی مهم‌ترین اصطلاحات و نحوه استفاده از آن در معاملات بین‌المللی، به‌ویژه در حمل کالا از بنادر مهمی مانند بندر مرسین ترکیه. همچنین در پایان، نکات عملی برای انتخاب مناسب‌ترین اینکوترمز در قراردادهای صادرات و واردات را بررسی می‌کنیم تا بتوانید با اطمینان بیشتری تجارت بین‌المللی خود را مدیریت کنید.

همین حالا تماس بگیرید. کارشناسان ما آماده ارائه مشاوره فریت و پاسخگوی شما هستند.

+98 912 361 5203 +90 537 690 3327

لیست کامل اینکوترمز 2020

اینکوترمز شامل ۱۱ اصطلاح است که هرکدام سطح متفاوتی از مسئولیت را بین خریدار و فروشنده تقسیم می‌کنند:

• EXW – تحویل در محل فروشنده
• FCA – تحویل به حمل‌کننده
• FAS – تحویل کنار کشتی
• FOB – تحویل روی عرشه کشتی
• CFR – هزینه و کرایه حمل
• CIF – هزینه، بیمه و کرایه حمل
• CPT – کرایه حمل پرداخت شده تا مقصد
• CIP – کرایه و بیمه پرداخت شده تا مقصد
• DAP – تحویل در محل مقصد
• DPU – تحویل در محل با تخلیه
• DDP – تحویل با پرداخت عوارض

نکته مهم: FAS، FOB، CFR و CIF فقط برای حمل دریایی یا آبراهی داخلی استفاده می‌شوند.

تاریخچه و جایگاه جهانی اینکوترمز

قوانین اینکوترمز نخستین‌بار در سال 1936 توسط اتاق بازرگانی بین‌المللی (ICC) معرفی شد. هدف اصلی از ایجاد این مجموعه قوانین، ایجاد یک استاندارد مشترک برای تفسیر شرایط تحویل کالا در تجارت جهانی بود. پیش از آن، بسیاری از اختلافات تجاری به دلیل تفاوت در برداشت طرفین از مسئولیت‌ها و هزینه‌ها ایجاد می‌شد.

از زمان معرفی این قوانین، اینکوترمز به‌طور منظم به‌روزرسانی شده است تا با تغییرات تجارت جهانی، روش‌های حمل‌ونقل و نیازهای بازرگانان هماهنگ باشد. آخرین نسخه این قوانین Incoterms 2020 است که در حال حاضر در بیشتر قراردادهای بین‌المللی مورد استفاده قرار می‌گیرد.

نسخه 2020 شامل ۱۱ اصطلاح اصلی است که هر یک مسئولیت‌های متفاوتی را برای فروشنده و خریدار مشخص می‌کنند. این اصطلاحات تعیین می‌کنند:

• چه کسی هزینه حمل‌ونقل اصلی را پرداخت می‌کند
• چه کسی مسئول تهیه بیمه است
• چه زمانی ریسک کالا از فروشنده به خریدار منتقل می‌شود
• چه اسنادی باید در فرآیند تجارت ارائه شود

استفاده از این قوانین باعث می‌شود شرکت‌ها در کشورهای مختلف بتوانند با یک استاندارد مشترک و قابل‌درک معامله کنند. این موضوع در تجارت با بنادر مهمی مانند بندر مرسین در ترکیه اهمیت زیادی دارد؛ زیرا بسیاری از صادرات و واردات منطقه از طریق این بندر انجام می‌شود و استفاده از اینکوترمز در قراردادها به شفافیت هزینه‌ها و مسئولیت‌ها کمک می‌کند.

تقسیم‌بندی اینکوترمز بر اساس استاندارد 2020

اینکوترمز مجموعه‌ای از قواعد استاندارد بین‌المللی هستند که توسط اتاق بازرگانی بین‌المللی (International Chamber of Commerce – ICC) تدوین شده‌اند و نحوه تقسیم هزینه‌ها، مسئولیت‌ها و ریسک‌ها میان فروشنده و خریدار را در معاملات بین‌المللی مشخص می‌کنند. استفاده از این قواعد باعث می‌شود طرفین معامله دقیقاً بدانند در هر مرحله از زنجیره لجستیک چه کسی مسئول حمل، بیمه، تشریفات گمرکی و پرداخت هزینه‌ها است. نسخه فعلی این قواعد Incoterms® 2020 است که در آن برخی اصطلاحات به‌روزرسانی شده‌اند؛ مهم‌ترین تغییر حذف اصطلاح Delivered At Terminal (DAT) و جایگزینی آن با Delivered at Place Unloaded (DPU) است تا محل تحویل محدود به ترمینال نباشد.

EXW – تحویل در محل فروشنده (Ex Works)

در شرط EXW فروشنده حداقل میزان مسئولیت را در کل فرآیند تجارت بین‌المللی بر عهده دارد. فروشنده تنها موظف است کالا را در محل خود، مانند کارخانه، کارگاه یا انبار، آماده تحویل کند. از لحظه‌ای که کالا در اختیار خریدار قرار می‌گیرد، تمام مراحل بعدی حمل‌ونقل و تشریفات قانونی بر عهده خریدار خواهد بود. در بسیاری از موارد حتی عملیات بارگیری روی کامیون نیز بر عهده خریدار است، مگر اینکه در قرارداد توافق دیگری انجام شده باشد. به همین دلیل این شرط معمولاً برای خریدارانی مناسب است که تجربه و زیرساخت لازم برای مدیریت زنجیره حمل‌ونقل بین‌المللی را دارند.

• مسئولیت‌های فروشنده: آماده‌سازی کالا، بسته‌بندی پایه مطابق قرارداد، ارائه اسناد اولیه فروش.
• مسئولیت‌های خریدار: بارگیری در محل فروشنده، حمل داخلی تا بندر یا فرودگاه، تشریفات گمرکی صادرات، حمل بین‌المللی، بیمه، ترخیص واردات، پرداخت عوارض و مالیات‌ها و حمل نهایی تا مقصد.
• ریسک‌ها: تمام ریسک‌های حمل از لحظه تحویل کالا در محل فروشنده به خریدار منتقل می‌شود، حتی اگر کالا هنوز بارگیری نشده باشد.

FCA – تحویل به حمل‌کننده (Free Carrier)

در اینکوترمز FCA فروشنده کالا را به حمل‌کننده‌ای که از سوی خریدار معرفی شده است تحویل می‌دهد. محل تحویل می‌تواند کارخانه فروشنده یا یک پایانه حمل‌ونقل مانند بندر، فرودگاه یا پایانه ریلی باشد. تفاوت مهم FCA با EXW این است که فروشنده مسئول انجام تشریفات گمرکی صادرات است، بنابراین کنترل قانونی خروج کالا از کشور مبدأ به‌صورت صحیح انجام می‌شود. این شرط یکی از مناسب‌ترین گزینه‌ها برای حمل‌ونقل کانتینری است.

• مسئولیت‌های فروشنده: بسته‌بندی و آماده‌سازی کالا، بارگیری در محل فروشنده (اگر محل تحویل همان محل باشد)، حمل داخلی تا محل تحویل، انجام تشریفات گمرکی صادرات و تحویل کالا به حمل‌کننده.
• مسئولیت‌های خریدار: انتخاب حمل‌کننده، پرداخت کرایه حمل بین‌المللی، بیمه، هزینه‌های مقصد، ترخیص واردات و پرداخت عوارض.
• ریسک کالا: از لحظه تحویل رسمی به حمل‌کننده به خریدار منتقل می‌شود.

FAS – تحویل در کنار کشتی (Free Alongside Ship)

در شرط FAS فروشنده کالا را در کنار کشتی در اسکله بندر مبدأ قرار می‌دهد. پس از آن خریدار باید مسئولیت بارگیری روی کشتی و ادامه مسیر حمل را بر عهده بگیرد. این شرط بیشتر برای کالاهای فله‌ای، مواد معدنی، غلات یا محموله‌هایی که نیاز به تجهیزات خاص بارگیری دارند استفاده می‌شود.

• مسئولیت‌های فروشنده: حمل داخلی تا بندر مبدأ، انجام تشریفات صادرات، تحویل کالا در کنار کشتی.
• مسئولیت‌های خریدار: بارگیری روی کشتی، کرایه حمل دریایی، بیمه، هزینه‌های بندر مقصد، ترخیص واردات.
• ریسک‌ها: ریسک از زمانی که کالا در کنار کشتی تحویل داده می‌شود به خریدار منتقل می‌شود.

FOB – تحویل روی عرشه کشتی (Free On Board)

در شرط FOB فروشنده کالا را تا بندر مبدأ حمل کرده و آن را روی کشتی بارگیری می‌کند. زمانی که کالا از لبه کشتی عبور کرده و روی کشتی قرار می‌گیرد، ریسک به خریدار منتقل می‌شود. FOB یکی از رایج‌ترین اصطلاحات در تجارت دریایی سنتی است، اما در حمل کانتینری مدرن معمولاً استفاده از FCA توصیه می‌شود زیرا در حمل کانتینری کالا قبل از رسیدن کشتی به ترمینال تحویل داده می‌شود.

• مسئولیت‌های فروشنده: حمل داخلی تا بندر مبدأ، تشریفات گمرکی صادرات، هزینه‌های بندری و بارگیری کالا روی کشتی.
• مسئولیت‌های خریدار: کرایه حمل دریایی، بیمه، هزینه‌های بندر مقصد، تخلیه، ترخیص واردات و حمل داخلی در کشور مقصد.
• ریسک‌ها: ریسک از لحظه قرار گرفتن کالا روی کشتی به خریدار منتقل می‌شود.

اینکوترمز CFR – هزینه و کرایه حمل (Cost and Freight)

در شرط CFR فروشنده علاوه بر انجام تشریفات صادرات، هزینه حمل دریایی کالا تا بندر مقصد را نیز پرداخت می‌کند. با این حال انتقال ریسک همچنان در بندر مبدأ و هنگام بارگیری کالا روی کشتی اتفاق می‌افتد. به عبارت دیگر، اگر در طول مسیر دریایی خسارتی رخ دهد، مسئولیت آن بر عهده خریدار است.

• مسئولیت‌های فروشنده: حمل داخلی تا بندر، تشریفات صادرات، هزینه بارگیری روی کشتی و کرایه حمل دریایی تا بندر مقصد.
• مسئولیت‌های خریدار: بیمه حمل، هزینه‌های بندر مقصد، تخلیه، ترخیص واردات و پرداخت عوارض.
• ریسک‌ها: ریسک از لحظه بارگیری روی کشتی به خریدار منتقل می‌شود.

اینکوترمز CIF – هزینه، بیمه و کرایه حمل (Cost, Insurance and Freight)

شرط CIF ساختاری مشابه CFR دارد اما فروشنده موظف است برای کالا بیمه حمل دریایی نیز تهیه کند. در Incoterms 2020 این بیمه معمولاً با حداقل پوشش بیمه‌ای تهیه می‌شود. با وجود پرداخت بیمه توسط فروشنده، انتقال ریسک همچنان در بندر مبدأ و هنگام بارگیری روی کشتی اتفاق می‌افتد.

• مسئولیت‌های فروشنده: حمل داخلی، تشریفات صادرات، کرایه حمل دریایی و تهیه بیمه حمل.
• مسئولیت‌های خریدار: هزینه‌های بندر مقصد، ترخیص واردات، پرداخت عوارض و حمل داخلی در مقصد.
• ریسک‌ها: ریسک از زمان بارگیری کالا روی کشتی به خریدار منتقل می‌شود.

CPT – کرایه حمل پرداخت شده تا مقصد (Carriage Paid To)

در شرط CPT فروشنده هزینه حمل کالا تا مقصد تعیین‌شده را پرداخت می‌کند. این مقصد می‌تواند یک بندر، پایانه لجستیکی یا انبار در کشور مقصد باشد. با این حال انتقال ریسک در زمان تحویل کالا به اولین حمل‌کننده اتفاق می‌افتد. این شرط برای حمل‌ونقل چندوجهی بسیار کاربردی است.

• مسئولیت‌های فروشنده: بسته‌بندی، حمل داخلی، تشریفات صادرات و پرداخت هزینه حمل تا مقصد تعیین‌شده.
• مسئولیت‌های خریدار: بیمه کالا، ترخیص واردات، پرداخت عوارض و حمل داخلی پس از رسیدن کالا.
• ریسک‌ها: ریسک از زمان تحویل کالا به اولین حمل‌کننده به خریدار منتقل می‌شود.

CIP – کرایه حمل و بیمه پرداخت شده (Carriage and Insurance Paid To)

در شرط CIP فروشنده همانند CPT هزینه حمل کالا تا مقصد را پرداخت می‌کند، اما علاوه بر آن موظف است بیمه کامل کالا را با پوشش گسترده تهیه کند. در Incoterms 2020 سطح پوشش بیمه‌ای برای CIP نسبت به CIF گسترده‌تر در نظر گرفته شده است.

• مسئولیت‌های فروشنده: حمل، بیمه کامل، تشریفات صادرات و پرداخت هزینه حمل تا مقصد.
• مسئولیت‌های خریدار: ترخیص واردات، پرداخت عوارض و هزینه‌های مقصد.
• ریسک‌ها: ریسک از زمان تحویل کالا به حمل‌کننده به خریدار منتقل می‌شود.

DAP – تحویل در محل مقصد (Delivered At Place)

در شرط DAP فروشنده مسئول حمل کالا تا محل مقصد تعیین‌شده در کشور خریدار است. کالا در محل مقصد آماده تخلیه به خریدار تحویل داده می‌شود، اما عملیات تخلیه و همچنین ترخیص گمرکی واردات بر عهده خریدار خواهد بود.

• مسئولیت‌های فروشنده: حمل کامل کالا تا محل مقصد.
• مسئولیت‌های خریدار: تخلیه کالا، ترخیص واردات، پرداخت عوارض و مالیات‌ها.
• ریسک‌ها: ریسک تا زمان رسیدن کالا به محل مقصد با فروشنده است.

DPU – تحویل در محل با تخلیه (Delivered at Place Unloaded)

در نسخه 2020 اینکوترمز، اصطلاح DAT (Delivered At Terminal) حذف شد و با DPU جایگزین گردید. تفاوت اصلی این است که در DPU محل تحویل می‌تواند هر مکانی باشد و محدود به ترمینال نیست. در این شرط فروشنده علاوه بر حمل کالا تا مقصد، مسئول تخلیه کالا نیز هست.

• مسئولیت‌های فروشنده: حمل کالا تا مقصد، انجام عملیات تخلیه، پذیرش ریسک تا پایان تخلیه.
• مسئولیت‌های خریدار: ترخیص واردات، پرداخت عوارض و مالیات‌ها.
• ریسک‌ها: ریسک تا زمان تخلیه کامل کالا در مقصد بر عهده فروشنده است.

DDP – تحویل با پرداخت عوارض (Delivered Duty Paid)

در شرط DDP بیشترین سطح مسئولیت بر عهده فروشنده قرار دارد. فروشنده باید تمام مراحل حمل از مبدأ تا مقصد نهایی را مدیریت کند و علاوه بر آن تشریفات گمرکی واردات و پرداخت عوارض و مالیات‌ها را نیز انجام دهد.

• مسئولیت‌های فروشنده: حمل کامل، بیمه، تشریفات صادرات و واردات، پرداخت عوارض و مالیات‌ها، تحویل کالا در مقصد.
• مسئولیت‌های خریدار: تنها تحویل گرفتن کالا در محل مقصد.
• ریسک‌ها: تمام ریسک‌ها تا لحظه تحویل کالا در مقصد بر عهده فروشنده است.

انتقال ریسک در اینکوترمز چگونه انجام می‌شود؟

یکی از مهم‌ترین مفاهیم در اینکوترمز نقطه انتقال ریسک است. این نقطه مشخص می‌کند در چه مرحله‌ای مسئولیت آسیب یا از دست رفتن کالا از فروشنده به خریدار منتقل می‌شود. درک این موضوع برای انتخاب درست اینکوترمز بسیار حیاتی است. برای مثال:

• در EXW ریسک در محل فروشنده منتقل می‌شود
• در FOB ریسک هنگام بارگیری روی کشتی منتقل می‌شود
• در CIF ریسک همچنان هنگام بارگیری منتقل می‌شود، حتی اگر فروشنده هزینه حمل و بیمه را پرداخت کرده باشد

اشتباهات رایج در استفاده از اینکوترمز

برخی از رایج‌ترین اشتباهات در معاملات بین‌المللی عبارت‌اند از:

• استفاده از FOB برای حمل کانتینری (در بسیاری از موارد FCA مناسب‌تر است)
• مشخص نکردن نسخه اینکوترمز در قرارداد
• ذکر نکردن محل دقیق تحویل کالا
• فرض اشتباه درباره مسئولیت بیمه
• در نظر نگرفتن هزینه‌های بندری و ترمینالی

اجتناب از این اشتباهات می‌تواند از بسیاری از اختلافات تجاری جلوگیری کند.

چگونه اینکوترمز را در قراردادهای صادراتی به‌درستی استفاده کنیم؟

انتخاب درست اینکوترمز می‌تواند تأثیر زیادی بر هزینه‌ها و ریسک‌های تجارت داشته باشد. برای انتخاب مناسب‌ترین گزینه باید چند عامل مهم را بررسی کرد.

شناخت نوع کالا

نوع کالا در انتخاب اینکوترمز نقش مهمی دارد. برخی کالاها مانند مواد شیمیایی، کالاهای خطرناک یا محصولات حساس به دما نیاز به شرایط حمل خاص دارند و ممکن است نیاز به بیمه کامل یا مدیریت دقیق حمل داشته باشند.

بررسی ارزش کالا

برای کالاهای با ارزش بالا معمولاً استفاده از شرایطی مانند CIF یا DDP توصیه می‌شود تا ریسک‌های احتمالی در طول مسیر کاهش یابد.

بررسی قوانین گمرکی کشور مقصد

قوانین گمرکی در کشورهای مختلف متفاوت است. در برخی کشورها استفاده از بعضی اینکوترمزها ممکن است هزینه‌های بیشتری ایجاد کند یا نیاز به مجوزهای خاص داشته باشد.

تعیین دقیق محل تحویل

در قرارداد باید محل دقیق تحویل کالا مشخص شود. مشخص بودن بندر یا محل تحویل از بروز بسیاری از اختلافات جلوگیری می‌کند. برای مثال:

• CIF Mersin Port
• FOB Shanghai Port

نکات مهم در استفاده از اینکوترمز

برای استفاده صحیح از اینکوترمز در تجارت بین‌المللی بهتر است چند نکته کلیدی را در نظر بگیرید.

• همیشه از نسخه Incoterms 2020 در قرارداد استفاده کنید.
• در قرارداد محل دقیق تحویل کالا را ذکر کنید.
• مسئولیت بیمه کالا را به‌صورت شفاف مشخص کنید.
• اسناد موردنیاز مانند فاکتور تجاری، لیست بسته‌بندی و گواهی مبدأ را در قرارداد ذکر کنید.
• پیش از نهایی کردن قرارداد، تمام هزینه‌های حمل و گمرک را بررسی کنید.

مزایای استفاده از اینکوترمز در تجارت بین‌المللی

استفاده از اینکوترمز مزایای مهمی برای شرکت‌ها و بازرگانان دارد. ازجمله:

شفافیت در هزینه‌ها

اینکوترمز مشخص می‌کند چه کسی هزینه حمل، بیمه و گمرک را پرداخت می‌کند؛ بنابراین طرفین از ابتدا می‌دانند چه هزینه‌هایی بر عهده دارند.

کاهش اختلافات تجاری

وقتی مسئولیت‌ها به‌صورت دقیق مشخص باشد، احتمال بروز اختلافات حقوقی یا تجاری بسیار کمتر خواهد شد.

مدیریت بهتر ریسک

با تعیین دقیق نقطه انتقال ریسک، شرکت‌ها می‌توانند برنامه‌ریزی بهتری برای بیمه و مدیریت حمل انجام دهند.

امکان مقایسه پیشنهادها

با استفاده از یک استاندارد مشترک، شرکت‌ها می‌توانند پیشنهادهای مختلف حمل‌ونقل را به‌راحتی با یکدیگر مقایسه کنند.

نقش مشاوران حمل‌ونقل در انتخاب اینکوترمز مناسب

انتخاب اینکوترمز مناسب همیشه ساده نیست، زیرا عوامل مختلفی مانند نوع کالا، مسیر حمل، قوانین گمرکی و هزینه‌های بندری در آن تأثیر دارند. به همین دلیل بسیاری از شرکت‌ها پیش از عقد قرارداد با مشاوران حمل‌ونقل بین‌المللی مشورت می‌کنند.

مشاوران شرکت بلوآلفا با تجربه در حوزه حمل‌ونقل بین‌المللی و فعالیت در مسیرهای تجاری ترکیه، به‌ویژه بندر مرسین، می‌توانند به صادرکنندگان و واردکنندگان کمک کنند تا مناسب‌ترین اینکوترمز را برای معاملات خود انتخاب کنند. استفاده از خدمات مشاوره اینکوترمز باعث می‌شود قراردادهای تجاری با شفافیت بیشتر و ریسک کمتر تنظیم شوند. این مشاوره شامل موارد زیر است:

• بررسی نوع کالا و شرایط حمل
• تحلیل هزینه‌های حمل و گمرک
• پیشنهاد بهترین اینکوترمز برای کاهش ریسک
• ارائه پیش‌فاکتور شفاف از هزینه‌های حمل

اگر قصد صادرات یا واردات کالا را دارید، شناخت دقیق اینکوترمز می‌تواند به شما کمک کند هزینه‌ها را کنترل کنید، ریسک‌های حمل‌ونقل را کاهش دهید و قراردادهای تجاری خود را با اطمینان بیشتری تنظیم کنید. در صورت نیاز، می‌توانید از مشاوران بلوآلفا برای انتخاب مناسب‌ترین شرایط حمل و اینکوترمز برای کسب‌وکار خود کمک بگیرید.

سوالات متداول

اینکوترمز چیست؟

مجموعه‌ای از قوانین بین‌المللی است که مسئولیت هزینه‌ها، ریسک و اسناد حمل‌ونقل در تجارت جهانی را مشخص می‌کند.

کدام اینکوترمز برای حمل دریایی رایج‌تر است؟

FOB، CFR و CIF از رایج‌ترین شرایط برای حمل‌ونقل دریایی هستند.

اگر خریدار نتواند ترخیص گمرکی انجام دهد چه باید کرد؟

در این شرایط استفاده از DAP یا DDP می‌تواند گزینه مناسب‌تری باشد.

تفاوت FOB و EXW چیست؟

در FOB فروشنده مسئول بارگیری کالا روی کشتی است، اما در EXW فروشنده تنها کالا را در محل خود آماده تحویل می‌کند.

آیا می‌توان در یک قرارداد چند اینکوترمز استفاده کرد؟

خیر، معمولاً برای هر قرارداد باید یک شرط اینکوترمز مشخص شود تا مسئولیت‌ها به‌طور واضح تعریف شوند.

چطور incotrems مناسب را انتخاب کنم؟

با کارشناسان مجرب بلوآلفا تماس بگیرید تا شما را با توجه به نوع بار به بهترین شکل ممکن راهنمایی کنند.